„Ranna poczta przyniosła krótki list od Thea i sto franków Theo nie mógł ich wcześniej przysłać, yincent wybiegł natychmiast z domu. Zobaczywszy małą staruszkę kopiącą w ogródku przed domem, zapytał, czyby nie chciała pozować za pięćdziesiąt centymów. Zgodziła się chętnie.
Posadził kobietę przy piecu, na którym stał mały kociołek z wodą. Szukał odpowiedniego tonu głowa kobiety promieniowała światłem i życiem. Trzy czwarte akwareli namalował w zielonkawym kolorze. Partię obrazu, gdzie siedziała kobieta, namalował w miękkich, ciepłych barwach; włożył w to wiele uczucia. Przez długi czas było w jego pracy coś twardego i opornego, teraz wszystko szło jak z płatka. Paroma kreskami rzucił szkic na papier wyrażając to, co chciał. Był wdzięczny Krystynie za to, co dla niego zrobiła. Brak miłości mógł mu zadać nieskończony ból, lecz nie mógł mu zaszkodzić; celibat mógł wysuszyć źródła jego sztuki i zabić go.
„Seks naoliwia — mówił sam do siebie pracując
—Jesteś dziś w lepszym nastroju niż wczoraj.
— Tak, byłem niezdrów. Lecz zeszłej nocy wy zdrowiałem. — Pomyślał o winiarni, wódce i Krystynie. Dreszcz przeszył go na myśl, co by powiedział Tersteeg, gdyby wiedział o tamtej nocy. — Może zechce pan obejrzeć parę moich szkiców Pańska opinia byłaby dla mnie bardzo cenna.“(8)