„I ukłonił się z jak najbardziej Wyszukaną grzecznością.
— A czy wolno nawzajem zapytać — rzekł — z kim mam honor rozmawiać
— Jestem hrabina de Bearn, do pańskich usług — odpowiedziała dama dygając jak na przyjęciu dworskim, w czym nie przeszkadzała jej zabłocona posadzka w korytarzu ani otwarta w pobliżu piwnica, w której życzył sobie ją widzieć złośliwie marszałek po trzecim dygnięciu.
— Jestem zachwycony, pani, i wielce rad — rzekł. — Wdzięczny jestem po tysiąckroć losowi za spotkanie. Pani hrabina ma także procesy
— Jeden tylko, książę, ale jaki! Musiałeś o nim słyszeć...
— A tak, rzeczywiście, słyszałem. Ten wielki proces, prawda! Przepraszam. Jakże, u licha, mogłem zapomnieć!
— Przeciwko panom Saluces.
— Przeciwko panom Saluces, tak, hrabino. Proces, o którym nawet ułożono piosenkę...
— Piosenkę... Jaką piosenkę — rzekła starucha urażona.
— Uważaj, hrabino, tutaj jest dziura — ostrzegł książę. — Proszę trzymać się poręczy, to jest tego sznura.
Hrabina weszła na stopnie. Książę szedł za nią.
Po kilku chwilach dobrnęli tak do drzwi mieszkania pana Flageot.
— Otóż i doszliśmy. Pozwól mi, pani, zadzwonić. Hrabina dała przejście księciu.
Otworzyła im pani Flageot, która chociaż została prokuratorową, nie przestała być jednak odźwierną i kucharką.“(15)