„— Zrąb
Wyjeżdżamy na szosę i po kilkudziesięciu metrach zaraz z niej zjeżdżamy. Patrzymy obaj w lewo, na pole. Widzę już samotną zagrodę w kępie, nagich drzew.
Traktor staje — Waldek, podobnie jak ojciec, pewnie i w nocy mógłby tu trafić.
Podchodzimy do skraju drogi. Od jej pobocza opada na pole dwumetrowa może stromizna porosła zżółkła trawą i bezlistnymi krzakami.
— A tam, pośrodku... — Zabłocki wyciąga rękę i ten gest nabiera oskarżycielskiej wymowy przy następnych słowach — Tam ją zabił! Bił ją... Tak ją bił... — głos mu się rwie, jak zeszłej nocy, w domu, gdy pod żyrandolem kupionym przez Mariana opowiadał o znalezieniu zwłok córki. — Tak bił, że głowa głęboko odcisnęła się w świeżo zaoranej ziemi... Pojechałem tam po kilku dniach. Ten odcisk wciąż jeszcze był. Myśleliśmy z żoną, żeby go jakoś... Rozumie pan
— Utrwalić
— Właśnie, utrwalić. Myśleliśmy, żeby tę ziemię ostrożnie, delikanie... Żeby nie uszkodzić...
— I zrobić odlew — domyślałem się.
— Tak. Myśleliśmy o tym... Ale czy ja wiem Czy to dobrze by było
Ja wiem, że byłoby niedobrze. Przecież oni i bez tego odlewu głowy mają w tych dwóch nieopalanych pokojach tyle bolesnych pamiątek po Barbarze, z odzieżowymi, krwawymi „relikwiami" włącznie, że wystarczyłoby na wiele jeszcze lat życia w letargu — w swoistym, niesprecyzowanym chyba dokładnie przez medycynę stanie, kiedy to wszystko robi się niejako automatycznie, z nawyku, bo tak trzeba, ale bez przekonania, bez ochoty, nie mówiąc już o radości, bez planów na przyszłość i bez celu, który przecież każdemu jest konieczny.“(3)