„— Jak się masz — powiedział, a zwracając się do sterczącego obok Samuela — Chłopaki przypadły mi do gustu. Każdy w swoim rodzaju i wcale do siebie niepodobni.
— Czemu mieliby być podobni — zdziwił się Samuel. — Że Karol jest inny, dobrze o tym wiem. Sporo mamy mu do zawdzięczenia.
Tu opowiedział historię z grzechotnikiem i ze skradzionymi końmi.
—A ja myślałem, że to wasz drugi syn. Widzi mi się, chłopcze — zwrócił się do Karola — że masz wszelkie zadatki na dobrego trapera, a może i tropiciela śladów
Gordon uśmiechnął się zadowolony z pochwały i aby pokryć zmieszanie, zagadnął
— To chyba antylopa
— Nie mylisz się. Po rozstaniu z wami powędrowałem na małą przechadzkę w góry i ustrzeliłem niezłą sztukę. Ale po co mi aż tyle mięsa Zaraz sobie przypomniałem drogę do waszego obozowiska, nieźle ją opisałeś (Karol nie potrafił sobie uprzytomnić, kiedy to uczynił) i oto jestem.
— Więc pan zamiast się przespać...
— Nic tak nie orzeźwia, jak spacer po górach w pogodny ranek. No, będzie dosyć.
To ostatnie stwierdzenie dotyczyło antylopy. Samuel, Abel i gość zajęli się ćwiartowaniem olbrzymiej porcji pieczeni. Karol nawet nie drgnął, spoglądając osłupiałym okiem na żwawo krzątającego się Tessa. Obserwował jego twarz starając się doszukać śladów zmęczenia, ale nic takiego nie odkrył. Zdumiewające! Przecież Tess wypił co najmniej dwa razy więcej od nich, a później ruszył na polowanie!“(11)