„— Co się dzieje —pyta samobójca.
— Bo ja wiem! Ano tak, chodzi o pana Fleminga, jest komuś winien jakieś pieniądze, dobrał się do jakichś pieniędzy, które do niego nie należą, co ja mogę o tem wiedzieć! A pomocnik sołtysa wymaga, abym wiedziała, gdzie on schował te pieniądze.
— Czy zrewidował panią — pyta samobójca Z niedowiarą.
— Tak. To jest chciał zrewidować. Ale nie dostanie paczki bstów. Czy nie
—. Nie! — mówi Moss ogromnie spokojnie. I samobójcę również żar objął, przybiera minę niepokonanego i zwraca się do towarzysza — Pożycz mi pan swej pałki, Moss! Chcę ją mieć tutaj w razie wypadku!
— Nie mogę jej oddać, — odpowiada Moss. — Mam pierwszeństwo!
— O, dzięki, dzięki! śmieje się i płacze panna. — Uczynię wszystko, o co mię panowie poprosicie. — W końcu sama się, widać, przestraszyła własnej odwagi; oczywiście, jest się dzielną, ale trudno to wytrzymać długo, szczególnie, gdy się już poprzednio było osłabioną kłopotami i niepomyślnością, tak — wtedy jest się w gruncie rzeczy ptaszyną, i kryje się w krzaki.
Ale otóż dostała się pod ochronę i opiekę dwóch pacjentów, dwóch nieboraków, również dość znędzniałych. Siedzą tu, bo wszystko jedno, co z sobą poczną, żyją niepytani dnie i noce.“(14)